வேலுநாயக்கர் கழுவாத புறாக்களின் எச்சம்

 வேலுநாயக்கர் கழுவாத புறாக்களின் எச்சம்

சமாதானங்களை நான் வெறுக்கிறேன் 

அதற்குமுன் நான் சமாதான புறாக்களை வெறுத்தேன்

ஆதிமுதலில் புறாக்களை 

குடியிருப்பு ஜன்னல்கள் எங்கும் 

புறாக்களின் எச்சங்கள் வியாப்பித்திருக்கின்றன 

வேலுநாயக்கர் புறாக்களுக்கு தானியம் இட்டார்

அதைத் தின்று கழிந்த எச்சங்களைக் கழுவியது யார்

செல்வமா...

அய்யரா... 

நீங்கிச்சென்றபின்னும் நிலைகொண்டிருப்பது 

நல்லோர் நினைவுகள் மட்டுமல்ல 

புறாவின் எச்சமும்

அதன் நாற்றமும்

இறகும்...

பிரமிள் சிலாகித்த

பறவையிலிருந்து பிரிந்த இறகு

அவர் வீட்டு முற்றத்தில் விழுந்திருக்க வாய்பில்லை

புறாக்களின் மொழி

எதையோ சொல்ல வந்து,

பின் ‘ஒன்றுமில்லை’ என்பதைப்போல ஒரு சத்தம் எரிச்சலூட்டுகிறது

அதன் கண்களில் 

மகிழ்ச்சியில்லை 

கருணையில்லை 

நிம்மதியில்லை...

எப்போதும் நிலைகொண்டுள்ள கலவரம் மட்டுமே 

கருப்பும் இல்லை 

வெளுப்பும் இல்லாதொரு சாம்பல் புறா

தனது முதுகில் போடப்பட்ட 

அழகிய இரு கோடுகள் பற்றி 

எந்த பிரக்ஞையும் இல்லை அதற்கு

புறாக்களின் மாமிசம் அத்தனை உவப்பானதாக இல்லை

புறாக்களின் எச்சம் மணப்பதில்லை

புறாக்களிடம் தியாகம் இல்லை...

நான் புறாக்களை வெறுக்கிறேன்

ஒரு சாப்பாட்டு மேசையின் மீது

அத்தனை அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும்

அந்த கோழியைப் பார்க்கிறேன்

அதன் தியாகத்தை எண்ணி மனமுருகுகிறேன்

அதற்காக பிராத்தித்து 

காற்றில் சிலுவையிட்டு 

ஆமென் சொல்கிறேன்

ஒரு கோழியை சமாதானத்தின் சின்னமாக

அறிவிகாதவனின்

அறிவீனத்தை எண்ணி சபிக்கிறேன்.

நாய் ஜென்மம்

 ஒரு வெறிகொண்ட டைனோசரின் 

திறந்தவாயை எதிர்கொண்டு

வாகனங்கள் விரையும்  

வெயில் முதுகேறிச்செல்லும் 

ஒரு திங்கட்கிழமை காலையில்…

கழுத்தை வாசற்படிக்குக் கொடுத்து 

நிழல் மாறி நிழல் மாறித் 

தூங்கும் இந்த நாயின் மீது இருக்கலாம்…

நான் வெள்ளிக்கிழமை நள்ளிரவில் 

கால்கள் பின்னி கால்கள் பின்னி 

தெருவெங்கும் வழிந்து 

ஓரூ பாட்டைக் கத்தியபடி வீடுதிரும்புகையில்…

 

ஒரு கல்லைக் கொண்டு எரிந்தது !

நமது பிள்ளைகளின் பிரிய ஆண்ட்டிகள்

முதலில் பப்புவிற்கு 

ஜனனி ஆண்ட்டியை 

மழலைப்பள்ளியில் தான் பரிட்சையமானது

அவனை அழைத்துவரச் செல்லும் வேளைகளில் எல்லாம்

ஜனனி ஆண்ட்டியின் கையையோ அல்லது சீலையில் ஒரு முனையையோ 

பற்றிக்கொண்டு இருப்பான் பப்பு

உள்ளதிலேயே சிறிய குழந்தையாதலால் 

எப்போதும் ஜனனி ஆண்ட்டி அவனை இடுப்பிலே வைத்திருப்பாள்

அப்பள்ளியிலிருந்து வெளியே வந்தநாளில் 

பப்புவை கையில் வைத்தவாறு 

புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டாள் ஜனனி ஆண்ட்டி

ஆரம்பப்பள்ளியில் சேர்த்த போது 

அவனது டீச்சர் பேர் அங்கும் ‘ஜனனி ஆண்ட்டி’ என்றான் பப்பு...

அதை நான் எப்போதும் கேட்டு சரிபார்த்துக்கொண்டதில்லை

ஜனனி ஆண்டி அம்மாவிலிருந்து வேறுமாதிரி இருக்கிறாள்

ஜனனி ஆண்ட்டி, பாட்டு பாடுகிறாள்...

ஜனனி ஆண்ட்டி, சாவிகொடுக்கும் பொம்மைபோல் ஆடுகிறாள்...

ஜனனி ஆண்ட்டி, எல்லொருக்கும் செல்லப்பெயர் வைக்கிறாள்...

ஜனனி ஆண்ட்டி, மிருகங்கள் போல் பாசாங்குசெய்து சிரிக்கவைக்கிறாள்...

ஜனனி ஆண்ட்டி தன்னை லட்டு..லட்டு... என்று கூப்பிடுவதாக 

மிகவும் வெட்கத்துடன் ஒரு நாள் சொன்னான் பப்பு...

தினமும் பள்ளி முடிந்து வருகையில் 

எல்லோரிடமும் ஜனனி ஆண்ட்டி முத்தம் வாங்கிப் பெற்றுக்கொள்வாள் என்பதை 

ஏனோஅம்மாவிடம் இருந்து மறைத்தான்

ஒரு நாளில் ஜனனி ஆண்ட்டி பத்து நாள் லீவில் போவதாகவும்

அதற்காக எல்லோருக்கும் மிட்டாய் கொடுத்ததாகவும்

சொன்னான் பப்பு...

பலநாட்கள் ஆகியும் ஜனனி ஆண்ட்டி திரும்பியிருக்கவில்லை...

அந்தக் கேள்வியை அவனால் அழுகையின்றி எதிர்கொள்ள முடியவில்லை...

ஜனனி ஆண்ட்டி பாடும் ஏதோ ஒருபாடல்

எங்கோ ஒலிக்கையில் அது அவனை சஞ்சலப்படுத்தியது...

பின் அது அவனது விருப்பப் பாடலாக மாறிப்போனது

வெகுநாட்கள் கழித்து ஒரு ஓவியப்பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டான் பப்பு

அவனது ஓவியடீச்சரின் பேரென்ன என்று கேட்டபோது...

அவன் யோசிக்காமல் சொன்னான் ‘ஜனனி ஆண்ட்டி’ என்று

இப்போதும் அதை நான் கேட்டு சரிபார்த்துக்கொள்ளவில்லை 

அவனது உலகம் ஜனனி ஆண்ட்டிகளால் நிறப்பப்ட்டிருக்கிறது...

நான் அவனிடம் சொல்ல விரும்பினேன்...

இது இப்படித்தான் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் என்பதை...

கைவிடுதலின் சாபம் இப்படி கருணையற்றது என்பதை ...

ஜனனி ஆண்ட்டிகளின் நினைவறுத்தல் அத்தனை எளிமையானதல்ல  என்பதை....

ஆனால் அதை எதையும் பொருட்படுத்தாமல்

அவன் விருப்ப ஓவியம் ஒன்றிற்கு

வண்ணம் தீட்டுகிறான் பப்பு…

சாதாரண கவிதை...

ஒரு கவிதை எழுத

அதீதமான ஏதோ ஒன்று தேவைப்படுகிறது

ஒரு பிறழ்வோ

ஒரு அதிசயமோ

ஒரு முரணோ...

சாதாரணமான எதற்கும்

கவிதைக்குள் இடமில்லை

பிரம்மாண்டமோ

பெரும் இரைச்சலோ

பேரமைதியோ

சாதாரணமற்ற ஏதோ ஒன்று

கவிதைக்கான மூலப்பொருளாகத் தேவைப்படுகிறது

ஒரு காதலோ

ஒரு தற்கொலையோ

ஒரு துரோகமோ

ஒரு அவமானமோ

 சுயகழிவிரக்கமோ...எதுவேனும்...

எதுவுமே மறுக்கப்பட்டவனாக

'கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி'

கவிதையின் வாசலில் நுழைய முடியாதவனாய் நிற்கிறான்

சாகசமற்ற ஒரு மனிதன்

அவனைக் கவிதைக்குள் கொண்டு சேர்ப்பதன் என் வார்த்த்தைகளை நம்பி

சவரம் செய்த முகத்துடன், கையில் ஒரு பூங்கொத்துடன் காத்திருக்கிறான்

மீன் நோக்கி கால் மாற்றி நிற்கும் நாரையைப் போல்...

அவனை சமாதானப்படுத்த வழியின்றி உலரிப்போகின்றன

பேனாவின் உள்சுவர்களில் அறையப்பட்ட எனது மை !

எழுத்துக்களின் பரிட்சையத்தை மறக்கும் அபாயத்தில் பேனா

வேறு பயன்பாடுகளின் சாத்தியங்களுக்குப் பழகிக்கொண்டன...

தன்னை விஸ்கி கோப்பைகள் கலக்கவும்

காதுகுடையவும் பயன்படுத்துவது குறித்து

எந்த புகாரும் இல்லை அவைகளுக்கு!

சாதாரண மனிதன் மீதிந்த வன்முறையை தாளமுடியாது

அவனது மலர்க்கொத்தோடு சேர்ந்து சருகாகிறேன் நானும்

எந்த சிறப்புமற்ற ஒரு மனிதனை

கவிதைக்குள் செலுத்துவது குறித்து இந்த முயற்யில்,

ஒன்றாவது,

தனது காய்ந்த மலர்களின் சருகுகளுக்கு பதிலாக

ஒரு வாளால் என்னைக் கொன்று,

கவிதையின் வாயில்களை அவன் உடைக்கலாம்

அல்லது,

அவனது காத்திருப்பின் துக்கம் சகிக்காமல்

எனது உலர்ந்த பேனாவின் கூர்முனையால் அவனைக்கொய்து

ஒரு குருதியின் கவிதையை நான் எழுத்த் தொடங்கலாம்! 

                              ***

painting: Ruth Edward

திரவம்

 திரவம் 

======

ஒரு யுக மௌனத்தை 

உடைக்கிறது ஒரு குவளை காஃபி 

சூல் கொண்ட ஒரு சொல்லை 

அது சுகமாக பிரசவிக்கிறது 

சொற்கள் தோன்றுவது

நாவிலிருந்தா?

இதயத்திலிருந்தா? 

மூளையிலிருந்தா?

இல்லை...காப்பிக் கொட்டைகளிலிருந்தா? 

எல்லா பிரச்சனைகளும் 

ஒரு காப்பி குடித்தால் தீர்ந்துவிடும் 

என்று தீவிரமாக நம்பவைக்கிறது

துல்லியமான சகவிகிதத்தில் 

கேட்காமலே நமக்காக தயாரிக்கப்படும் காப்பிகள் 

இருப்பைக் கொஞ்சம் அர்த்தமாக்குகின்றன 

தனியாக கொஞ்சம் அழவேண்டியிருந்தாலும்  

ஒவ்வொருமுறை காதலைச் சொல்ல 

சரியான தருணத்தைத் தேடும் போதும் 

முதலில் நீள்வது ஒரு குவளைக் காஃபி 

எதையும் பேசிக்கொள்ளாமலே

குடித்துக் கலையும் காப்பியின் கடைசி துளியில்

மிஞ்சியிருக்கும் கசப்பு

பின் எப்போதும் சுவையுணராத‌ நாவுகளை விட்டுச்செல்லும்

நிரந்திர பிரிவுகளை...